متخصصان حوزه روانشناسی معتقدند در شرایط بحرانی، كودكان به دلیل عدم توانایی در بیان كلامی ترسهای وجودیشان، اضطراب خود را در قالب تغییرات رفتاری بروز میدهند؛ رفتارهایی كه نیازمند نگاهی امن و همدلانه والدین است نه برخوردهای سرزنشگرانه.
به گزارش روابط عمومی رادیو سلامت، وقتی دنیای كودك در اثر وقایعی همچون زلزله، جنگ یا بحرانهای شدید خانوادگی فرو میریزد، او واكنشهای متفاوتی نشان میدهد. والدین باید بدانند كه بروز علائمی مانند شكمدرد، تپش قلب، كابوسهای شبانه، چسبندگی شدید به والدین، گوشهگیری یا پرخاشگری، همه ناشی از اضطراب عمیق است.
نكته كلیدی در این میان، تشخیص این رفتارها به عنوان «درخواست كمك» است.
والدین باید بهجای تقابل، فضای امنی ایجاد كنند تا كودك بتواند در این طوفانِ ناخواسته، تكیهگاهی برای آرامش خود بیابد.
فراموش نكنید كه كودك در بحران به دنبال حل مسئله نیست، بلكه به دنبال حضور امنِ مراقبِ خود میگردد.
